Ik hou niet van de term ‘manifesteren’. Dan lijkt het net alsof je maar gaat denken dat het al zo is, en dan rustig afwacht tot het er is.
Onze droomplek is gebouwd met bloed, zweet en tranen. En met ongelooflijk veel hulp van vrienden en familie. We begonnen met slechts 50.000 euro: de overwaarde van ons huis en alles wat we bij elkaar gespaard hadden.
Verbouwervaring? Geen. Ik had twee linkerhanden en zelfs geen accuboormachine in mijn bezit.
Maar vanaf het eerste moment dat we op deze plek kwamen, wisten we het: dit is de plek.
Al verkocht
Op het moment dat we een bod wilden doen, hoorden we dat er al een bod lag. Ver boven wat wij ooit konden bieden. De makelaar zei nog: hou maar op, het is verkocht. En ik hoor mezelf nog zeggen: dat maakt niet uit. Dit is ónze plek.
Ook al was de plek weg, we gingen gewoon door. We schreven een bedrijfsplan. Ik dacht: dan hebben we in ieder geval een oefening voor andere plekken.
Na ons eerste telefonische gesprek met een bank bleek al dat ze niet mee wilden gaan. “Jullie hebben geen ervaring met zoiets groots, nog nooit iets verbouwd en weinig eigen geld.”
We deden een bod op een andere plek. Commercieel interessant, goede cijfers… maar eigenlijk wilden we er niet wonen. En onze kinderen wilden we er niet zien opgroeien.
Het telefoontje
We zaten op dat moment in een oud gehuurd vakantiehuisje. De kou kwam tussen de kieren door en we hadden internet via de wifi van de buren. Ons tweede zoontje was net geboren. Aan de keukentafel vraag ik aan Cecile: zullen we ons bod op dat (‘hier woon ik liever niet’) huis dan toch maar verhogen?
Dan gaat de telefoon van Cecile, aan de andere kant van het huis. Ze zegt: ‘Dat is de makelaar van Hoeve Hurpesch, ik voel het’. Ik lach en zeg: hoe kun je dat nou weten, die is al lang verkocht. Ik neem op. En ja hoor: na acht maanden hebben de andere kopers hun financiering niet rond gekregen. Of we nog interesse hebben… Wow.
Ons bedrijfsplan hadden we net via via laten lezen aan iemand van een andere bank. Kort daarna krijgen we bericht: dit is het beste plan dat ik in mijn tijd bij de bank heb gelezen. We willen jullie financieren.
Ons plan dat was geschreven voor een plek die al verkocht was, was precies wat we nodig hadden.
Eén jaar
We tekenden het contract en gingen aan de slag. We hadden één jaar, want dan was het geld op. Het moest dus af.
Ik vond twee handige klussers en zei tegen ze: jullie krijgen de opdracht, maar ik help mee en ik kan niks (!) Jullie moeten me alles leren. En zo liep ik met mijn zoontje in de draagzak te timmeren, te metselen en te stucen.
Cecile was onze aannemer en binnenhuisarchitect. Haar broer kwam helpen. Toen opa en oma, neefjes en nichtjes, vrienden en familie. Toen zelfs de buren. En als laatste een groep onbekenden, tegen wie we hadden gezegd: kom hier overnachten, wij koken, jullie maken alleen je eigen kamer nog af of verven hem. Dat mensen dat wilden doen was ongelooflijk lief.
Het weekend voordat de eerste gasten kwamen, was het af. We moesten nog €500 van mijn vader lenen om luiers en eten te kopen…
Het mooie is dat ik het hele jaar voelde: dit is de plek, dit is wat ik te doen heb. Er was nooit twijfel. Niet over het geld, niet over of het af zou komen. We zeiden ook tegen elkaar: zelfs als dit mislukt, is het de mooiste tijd van ons leven.
Gemanifesteerd?
Iemand zei tegen me: jij hebt dit gemanifesteerd. Een ander zei: deze plek was voorbestemd. Zelf denk ik dat het iets anders was.
Deze plek paste zo volledig bij onze droom, dat hij al bijna tastbaar was voordat hij er was. Elke dag kwamen precies de juiste mensen op ons pad. Toeval? Ik denk het niet. Omdat zo helder was wat we wilden, trokken we precies die mensen aan. We wisten gewoon met wie we moesten samenwerken.
Het was een soort hyperfocus waardoor we precies de kansen zagen die er waren. Tegenslagen waren er genoeg, maar zo voelde het niet! Elk probleem werd een puzzel. Een kans om iets nieuws te leren, om met andere mensen te werken, om andere materialen te zoeken.
Ik geloof niet dat je iets kunt manifesteren wat je niet ECHT heel diep voelt. Als je een eigen bedrijf wilt starten (of laten groeien), een relatie wilt, meer geld, meer geluk, wat dan ook… maar je voelt het niet echt, dan gebeurt er niks.
Maar de andere kant? Voelen is geen garantie. Ook dit had kunnen mislukken, en dat wisten we. Wat het voelen ons gaf, was richting. En de volharding om door te gaan als het lastig werd. De rest was keihard werken, hulp van heel veel mensen en ook gewoon een flinke dosis geluk.
Hoe doe je dat dan?
Voor mij zijn het drie dingen.
Eén: voelen. Wat speelt er echt? Waar wil je ECHT naartoe? Ergens vandaan willen voelt heel anders dan ergens naartoe willen. Is het echt jouw missie, jouw life-purpose? Zelfs voorbij de angst, voorbij de weerstand.
Twee: durven loslaten. De veiligheid die je denkt te hebben, is toch maar schijnveiligheid. Alles vergaat, alles verdwijnt, en je gaat dood. Waarschijnlijk op een doodgewoon moment dat je het helemaal niet verwacht.
Laat het los en ga. Voor ons ging dat loslaten wel samen met een doorgerekend plan. Het hoofd, het lichaam en de diepte (laat dat nou net de thema’s van mijn jaarprogramma zijn).
Drie: focus op het doel, maar nog meer op het proces. Zorg dat de weg ernaartoe het al waard is!! Dat je, ook als alles ‘mislukt’, de tijd van je leven hebt.
Wij hebben genoten van deze reis. Ik ben benieuwd wat er nog meer mag komen.
